Twoje dzieci nie są twoja własnością,
Są synami i córkami Życia i dla swojego życia są stworzone.
One przechodzą przez ciebie, ale nie pochodzą od ciebie,
I chociaż z tobą przebywają, nie należą do ciebie.

Możesz obdarzyć je swoją miłością, lecz nie swoimi myślami,
Albowiem one mają swoje własne myśli.
Możesz jedynie dać schronienie ich ciałom, ale nie duszom,
Albowiem ich dusze zamieszkują dom jutra, do którego nie możesz wstąpić nawet w snach.

Możesz usiłować upodobnić się do nich,
Lecz nie staraj się, aby one stały się podobne do Ciebie.
Albowiem życie nie cofa się wstecz ani nie ociąga się, by pozostać w dniu wczorajszym.

Jesteś łukiem, z których wystrzelono wasze dzieci jak żywe strzały.
Łucznik dostrzega cel na drodze do nieskończoności i napina cię Swą mocą, aby Jego strzały pomknęły szybko i daleko.

Niech napięcie dłonią Łucznika napełni ciebie radością;
Albowiem Ten, który kocha lecącą strzałę, nie mniej miłuje nieruchomość łuku.

Kiedy dokonałeś wszystkiego, czego mogłeś,
Aby skorzystały z twojego doświadczenia, mądrości i miłości,
Szukaj pocieszenia w słowach modlitwy:
„Bóg dał mi spokój, aby akceptować rzeczy, których nie mogę zmienić, odwagę abym zmieniał rzeczy, które jestem w stanie zmienić i mądrość abym zrozumiał różnicę”.

„Prorok” - Kahlil Gibran (1883-1931), poeta i filozof libańskiego pochodzenia